Kendi İşini Kendi Görmek

     Kendi İşini Kendi Görmek

“Kurda sormuşlar boynun neden kalın?

Kendi işimi kendim gördüğüm için demiş.”

Türk Atasözü

 

     Yaşamlarımızdaki en değerli hikâye, bedelini kendimizin ödediği hikâyelerimizdir. Hayatın temel yasası olan; alma-verme dengesiyle oluşmaktadır. Her şey zıddıyla birlikte içimizde ve dışımızda işleyen gücümüzü besleyen hayatın yasasıdır. En temeli hava-soluk bir ritim içinde bilinçli, sürekli gerçekleşir. Ritminin bozulması; enerjimizin düşmesi veya aşırı yükselmesiyle kalbimizin ritminin bozulmasına sebep olur. İç ahengin bozulması ve hastalıklar vb. gibi!

     Her kişinin kalbi kendisi için atar. Bazen bunu bilmez ve başka şeyler, başka kişiler için attığı yanılgısına kapılarak; geçmişte takılı kalır veya geleceği kurgulayarak kilitlenebilir.

     Bu durumlar yaşamdaki iki uç, Hint felsefesinin Rajas ve Tamas olarak adlandırdığı, Aristoteles’in eksiklik ve fazlalık olarak ifade ettiği, insani hâllerdeki bilinç veya bilinçsizlik düzeylerinin somutlaşmış görüntüleridir. Bu iki uçtan Satwa veya dengeye ulaşmak eylemler yoluyla edindiğimiz tecrübelerin yardımıyla daha hızlanır, şimdi, şu an ne yapılması gerektiğine odaklanarak, geçmişin tecrübeleriyle hayal ettiğin kendini var edebilmektir. “Kendimize “yaşam nedir*” diye sorduğumuzda yanıt “enerji” olur. “kendimize aşk nedir?” diye sorduğumuzda da “enerji”dir, eylemlerdir. Yaşam enerji ve aşktır. Yaşamın olduğu yerde birlik vardır. Birbiriyle yakınlaşan, birleşen ve uyumlu hâle gelen şeyler vardır.”

     Kendimiz olmanın zor sanatı, sahip olduğumuz yaşam gücü, yaşam enerjisinin sürekli yenilenmesi gerekir. Döngüsel olarak mevsimler gibi tükenen enerji, yenilenerek yükselir ve düşer. Yaşamlarımızda koyduğumuz bilinçli çabalarımızla, fikirlerimizi netleştirerek düşüncelerin mimarı olma ustalığıyla oluşan içsel uyum, ahenk sayesinde zihinlerimizi organize ederek geçerli formların dünyasına dönüştürebiliriz.

     Hareketsiz eller tarihin akışını değiştiremez, acıya son veremez, refahı sağlayamaz. Sadece eylem içindeki eller bu mucizeyi gerçekleştirebilir. Bu tür eylemler bizi iç olarak özgürleştirerek kendi hayatlarımızın kahramanına dönüştürür.

     Kahraman; duyguları yöneten, zihnin de üstündeki bilinçli iradenin kullanımıyla her birimiz, Herakles Mitosu’nda olduğu gibi, kendi hayatlarımız için evrimsel dönüşümün zorunluluğu olan 12 insani işi adım adım gerçekleştirirken, edindiğimiz tecrübenin sonucu, eylemden de özgürleşme ödülüyle gelecektir.

     Hayatımla ne yapmak istiyorum? Nereye gitmek istiyorum?

     Bu dünyada, bu zamanda buradayım. 2021 yılında dünyamızda 7 milyar 837 milyon insandan biri “BEN”im!  2021 yılında Türkiye’ de ki 83 milyon 614 bin kişiden biri “BEN”im! Dünyamızda tüm ülkeler aynı salgının tehdidi altında, birbirinden uzaklaşarak kendi sınırına çekilmek zorunda kaldı. Şehirler kendi alanına çekildi, mahalleler kendi fırınıyla sınırlandı. Aileler kendi eviyle, kişiler kendi odasıyla sınırlandı! Kısacası kendi kendimizle baş başa kaldık. Kendi işimizi kendimiz görmeye zorlanıyoruz!

     Bizi bu duruma getiren sebeplerin çeşitliliğinin tartışmalarını bir kenara koyup, insanlık tarihine göz attığımızda bu durumun ilk olmadığını görüyoruz. Tarihsel sikluslardaki insani bilinçliliğin düştüğü, ahlaki çöküşün hızlandığı dönemlerin kaçınılmaz sonucu; salgın hastalıklar, kuraklık veya aşırı yağışın getirdiği ekonomik çöküş, afetler, depremler vb. İmparatorlukların çöküşü ve toplumsal yapının yenilenerek, yeni dönemlerin ortaya çıkmasını görüyoruz. Toplumsal olarak bilim, sanat, inançların aynı insani etik değerler üzerinde yükselişi; evrimin akışı içinde olduğumuzu bilerek içinde bulunduğumuz her durumun, koşulların gelişimimiz için adil olduğunu kabul ederek temsil ettiğimiz ödevlerimizde bilinçli, istekli ve süreklilikle seçimler yaparak, aktif bir şekilde KALP-BEYİN-ELLER uyumlu birlikte çalışarak olmamız gereken yerde olabiliriz ve hayallerimizi gerçekleştiren günlük kahramanlıklarımızı çoğaltarak iç cennetimizi inşa edebiliriz. Bu düzeyin başkasının bahşedeceği bir alan olmadığını unutmadan! Her durumda kendi işimizi kendimiz en iyi şekilde yaparak…

     Hayatta bazen azlık zamanları olur. Azdır ama vardır. Yaşam bize kanaat bilinçliliğini öğretir. Bazense olmadı mı olmaz. Sağlık yoktur, arkadaş, para, neşe, keyif yoktur. Yaşam bize sabır bilinçliliğini öğretir. Bunlar insani hâllerdir, hâllere takılmadan mevsimlerin döngüselliğine inanarak her durumda aktif olmak, dengeli olmak: aldığını ve verdiğini bilen bir yetişkine ulaşma çabası içinde olmak. Gözlemci ve gözleyen olabilmek için KENDİ İŞİNİ KENDİ YAPAN OLMA BİLİNÇLİLİĞİNİ GELİŞTİRMEK.

     İnsani sorumluluğu bilinçli bir şekilde nasıl alacağımızı bilmezsek, bizim yerimize seçimleri hayat yapar, bizi oradan oraya sürükler. Bu durumlar bizi ataletten istikrara, bilinçli hareket etmeyi öğretir.

     Bilgi sahibi olmak istiyorsak, somut eylemler, anlamlı tecrübelerle, onlardan net dersler alarak bilincimizi geliştirmeliyiz. Bilinçli pasiflikten kendi merkezinden her şeyi kucaklayan Varlığın kalıcı titreşimine ulaşmalıyız. Bu şekilde bakıldığında eylem, evrim için bir çağrıdır.

     Bizi cahillikten bilgeliğe dönüştüren şey bilgi değil, bildiklerimize dayalı olarak gerçekleştirdiğimiz eylemlerdir. Çalışmak yetenekleri artırır. Gizli eğilimlerimizi keşfeder, hayal bile edemediğimiz şeyleri gerçekleştiririz. Böylece, irademizi, zekâmızı güçlendirip sevmeyi öğreniriz.

     Yaşam, hareket eden ve akan bir nehir gibidir, bizlerde kendi hayatlarımız içinde akmalı, eyleme geçmeli ve kendi işimizi kendimiz yapmaya çalışmalıyız. Yaşamak şeylere katlanmak değil, zevk almamızı sağlayan enerji kaynağıdır.

Selveri Saniye AKÇAL

 

Diğer Yazılarımız İçin Tıklayınız